Soms waren die verhalen heel emotioneel. Repetitie twee wilde Ahmed heel graag zijn levensverhaal vertellen. Hij werd heel verdrietig maar wilde zo graag, dat hij met tranen en al door praatte. Door zijn verhaal had ik een idee voor een scene gekregen dat ik uitlegde aan de groep. (die scene is uiteindelijk ook in het STUK gekomen!) Tijdens mijn uitleg realiseerde ik me dat ik vooral als regisseur naar zijn woorden had geluisterd. Ik vroeg de spelers hoe ze het vonden dat ik Ahmed niet ging troosten maar zijn verhaal had gebruikt om een scene van te maken. Iedereen praatte luid en opgewonden door elkaar heen: 'daar zijn we hier toch voor!', 'we zitten hier niet voor thearapie maar voor theater!', 'we willen niet getroost worden maar ons verhaal vertellen aan anderen!'

Wat een lef om je eigen pijn in te zetten voor STUK. Wat prachtig dat Har en ik hun verhalen mochten ombuigen en bewerken zodat we er een STUK van konden maken! WOW.